Founder of the Oblates of Mary Immaculate

ST. EUGENE DE MAZENOD, OMI.

Born on August 1, 1782, in Aix-en-Provence in southern France, Eugene de Mazenod was a member of the French nobility. During his childhood, the French Revolution broke out, and the de Mazenod family was forced to live in exile in Italy for several years. During his time of exile, Eugene had little formal schooling and was introduced to people and ideas that were both good and bad influences. In Venice, the young Eugene was befriended by Don Bartolo Zinelli, a priest who provided some opportunity for education. Don Bartolo also instilled the first thoughts of a religious calling in the mind of the 12-year-old Eugene.
As a young man living in Palermo, Eugene was also introduced to a more worldly society, to a life of parties and materialism.
When the Revolution ended, Eugene's mother and sister returned to France. However, Eugene chose to stay in Italy with his father, who was forced to remain in exile for political reasons.
After 11 years in exile, at age 20, Eugene returned to Aix at his mothers' request. He struggled to reunite his family, especially his estranged parents who were eventually divorced in 1802. He also tried to regain the family's holdings that had been lost during the revolution. Meanwhile, he experienced an inner struggle, wavering between the kind of social life he had enjoyed in Palermo and the priestly life he dreamed of.
At age 26, Eugene's struggle to "find himself" ended when he entered the seminary of St. Sulpice in Paris. After his ordination in 1811 at age 29, Fr. de Mazenod declined the first assignment offered to him, the prestigious position of Vicar General to the Bishop of Amiens. Instead, he asked to work with the poor, neglected, and abandoned people of Aix.
Realizing that he alone could not meet the needs of Aix's many poor, Fr. de Mazenod invited other men to join in his work. He purchased a former Carmelite convent and its adjoining church for his future community.
Soon, a small group of priests was formed, and they began preaching church missions throughout the French countryside, calling themselves the Missionaries of Provence. When the success of their work led to requests for their services on a wider scale, de Mazenod took steps to form his coworkers into a religious congregation. In 1826, de Mazenod received approval from Pope Leo XII for his new congregation, placed them under the patronage of Mary and so they were known as the Missionary Oblates of Mary Immaculate.
In 1837, Fr. de Mazenod became the Bishop of Marseilles. The new bishop had many plans for his diocese. While serving as bishop, Eugene de Mazenod continued to oversee his small congregation of priests in Aix and to plan their future. In 1841, at the request of Bishop Bourget of Montreal, four Oblate priests and two brothers went to Canada and began the congregation's missionary outreach. Soon, Bishop de Mazenod began receiving more requests for help. While seeking priests for his mission in Ceylon (now Sri Lanka), one bishop was told to visit Marseilles where he would find a "bishop with a heart as big as St. Pauls', as big as the world."
Efforts to have Bishop de Mazenod canonized began in 1926 and were rewarded with his beatification in 1975. The process continued, and on December 3, 1995, Pope John Paul II proclaimed him a saint of the Church.
Św. Eugeniusz de Mazenod, OMI
Biskup Marsylii i Założyciel Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej urodził się w Aix-en-Provence, na południu Francji, w 1782 roku. Chociaż pochodził z rodziny szlacheckiej, nie miał bynajmniej beztroskiego dzieciństwa. Jako dziecko z powodu wybuchu Rewolucji Francuskiej w 1791 roku został zmuszony, wraz z rodzicami, do opuszczenia Francji. Przez 11 lat tułał się po terenie dzisiejszych Włoch. W czasie pobytu w Wenecji spotyka ks. Bartolo Zinelli. Zaczyna rodzić się pragnienie zostania kapłanem. Jednak później, w wyniku rzucenia się w wir życia towarzyskiego, zapomina o tym wezwaniu, które jednak nadal jest obecne w jego sercu.
W 1802 roku powrócił do Francji, gdzie w pewien Wielki Piątek, przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego, przeżył swoje radykalne nawrócenie. Jego konsekwencją było odkrycie w sobie powołania kapłańskiego i całkowite poświęcenie się przez resztę życia Bogu. W wieku 26 lat wstępuje do seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu. W roku 1811 otrzymuje święcenia kapłańskie. Rezygnuje z pracy parafialnej i z proponowanego mu stanowiska wikariusza generalnego. Zajmował się najbardziej ubogimi, ofiarami Rewolucji Francuskiej, m.in. opuszczonymi dziećmi, Młodzieżą, służącymi, robotnikami, a także jeńcami austriackimi. Mieszkańcom miast i wsi prowansalskich głosi Ewangelię, używając dialektu prowansalskiego a nie języka francuskiego, który dla tych biednych ludzi był nie zrozumiały. Ludzie bardzo garnęli się do niego.
Następnie, widząc że sam nie jest w stanie prowadzić tak wielkiego dzieła odnowy, zebrawszy kapłanów gorliwych o zbawienie dusz, zakłada w 1816 roku Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów. Głoszą oni kazania, rekolekcje i misje na terenie Prowansji. Istytut zakonny, w wyniku działań św. Eugeniusza zachęconego przez oblatów, został wkrótce zatwierdzony przez papieża Leon XII w 1826 roku. Wkrótce, jeszcze za życia Założyciela, w 1941 roku oblaci wychodzą poza granice Francji. Udają się do Kanady Północnej, gdzie pracują wśród Indian, Eskomosów i drwali; Stanów Zjednoczonych; Meksyku; na Cejlon (Sri Lanka) i do południowej Afryki.
W roku 1832 św. Eugeniusz został mianowany biskupem Ikozji z siedzibą w Marsylii. W 1837 roku objął rządy diecezją w Marsylii. Dla swoich diecezjan był prawdziwym Ojcem. Przyjmował wszystkich, którzy tylko pragnęli się spotkać. Wspierał słowem i materialnie. Nikomu nie odmówił pomocy. Sam jednak, miło tego, że był biskupem i człowiekiem z którym liczono się w całej ówczesnej Francji, żył skromnie i prosto. Często można było spotkać biskupa Eugeniusza, jak piechotą udawał się do chorych lub rozmawiał z przekupkami na rybnym targowisku. Jednak równie często, gdy nie wiedziano, gdzie znaleźć św. Eugeniusza, szukano go w kościołach Marsylii, gdzie zwykł modlić się w tych wszystkich przynoszonych do niego intencjach.
Ojciec Eugeniusz umarł 21 maja 1861 roku w Marsylii.
W ostatnich chwilach życia, pełen pokoju, otoczony rzeszą oblatów, modlił się. Do oblatów powiedział m.in. "Umieram szczęśliwy, bo dobry Bóg raczył mnie wybrać, aby utworzyć w Kościele Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej". Zostawił też swój duchowy testament dla członków założonego przez siebie Zgromadzenia: "Praktykujcie między sobą dobrze miłość, miłość, miłość, a na zewnątrz gorliwość o zbawienie dusz". Heroiczność jego miłości i gorliwości o zbawienie dusz zostały potwierdzone przez Kościół. Został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, w niedzielę misyjną, 19 września 1975 roku, a kanonizowany przez Jana Pawła II 3 grudnia 1995 roku.
What the world says about roku and mazenod
Secure SFTP and FTPS provided by FREE GoFTP Client